Поворинские валанцёры сутыкнуліся з недахопам працы

Поворинские валанцёры сутыкнуліся з недахопам працы

Пакуль у падапечных ў школьнага валанцёрскага атрада толькі адна пенсіянерка.

Поворинские валанцёры сутыкнуліся з недахопам працы. Створаны тры месяцы таму школьны валанцёрскі атрад «Імпульс» пакуль працуе толькі з адной пододопечной - пенсіянеркай Валянцінай Костяновой.

Васьмікласнікі кажуць, што па дапамогу да іх амаль не звяртаюцца, хіба што разава.

- Мы і аб'яву ў газету давалі, і па вуліцах улёткі з нашым нумароў расклейвалі, - распавядае Арцём Паўлюк. - Але званкоў чамусьці няма. Хоць мы ўпэўненыя, што многія бабулі, дзядулі і інваліды маюць патрэбу ў дапамозе. Можа, людзі саромеюцца за ёй звяртацца ці не ведаюць наш тэлефонны нумар (4-08-41)? Пакуль што сваіх падапечных мы знаходзім у асноўным, праз знаёмых. Але просьбы па большай частцы аднаразовыя: узімку снег расчысціць, у краму схадзіць.

Але ёсць у хлопцаў і пастаянны «кліент» - 82-гадовая Валянціна Костянова.

- У снежні я пахавала сына і засталася зусім адна. Ні вады прынесці з калонкі, ні ў краму схадзіць не магу - ногі баляць. Амаль страціла надзею, - кажа пенсіянерка. - А тут школьнікі прыходзяць: «Бабуль, вам дапамога патрэбна?» Я паверыць не магла: трэба ж, як яно бывае. Вядома, адмаўляцца не стала. Яны мне і вады нацягалі, і дроў дасталі, і вугалю. Прадукты з крамы прынеслі. Некалькі разоў на тыдзень наведваюць. Ім цяпер ужо і казаць нічога не трэба. Самі ўсё бачаць: вядра пустыя - моўчкі бяруць і на калонку. І з усім астатнім гэтак жа. Кацяняці абяцалі прынесці, каб мне павесялей было. За два месяцы я так да іх прывыкла - ну зусім як родныя. Яны мне пра сябе распавядаюць, а я ім пра сваё жыццё. І не заўважыш часам, як некалькі гадзін праляціць.

Самі хлопцы пра сваю працу ў падрабязнасцях распавядаць саромеюцца. Маўляў, гэта ўсё не для чырвонага слоўца.

- Спачатку нам самім было страшнавата, справімся Ці, - распавёў васьмікласнік Яўген Рагуля. - Сумняваліся: раптам у большасці гэта хвілінны парыў, а калі трэба будзе свае справы забавы пакідаць і ісці на другі канец горада, каб каму-небудзь дапамагчы, можа, і астыне ўвесь пал-жар. Так, мы мусім часам сябе прымушаць. Але кожны з нас ужо зразумеў, што, робячы нешта карыснае для іншага, атрымліваеш задавальненне сам. Тым больш мы ж заўсёды камандай ходзім.