У Варонежы 80-гадовыя валанцёры мыюць падлогі і ходзяць па прадукты 70-гадовым пенсіянерам

А па вечарах разам глядзяць тэлевізар і абмяркоўваюць апошнія палітычныя навіны.

Кожную раніцу 81-гадовай Аляксандры Іванаўны Барадзіной пачынаецца з тэлефоннага званка.

Жанчына жадае добрага дня сваім падапечным і пытаецца, як прайшла ноч, як самаадчуванне і якая патрэбна дапамога ў гэты дзень. За бойкай пенсіянеркай, якой на выгляд дасі ад сілы гадоў 65, замацаваны тры чалавекі. Усе яны малодшай яе. Каму-то 70, іншыя наогул толькі зусім нядаўна на пенсію выйшлі.

- Мне падабаецца людзям дапамагаць. Рукі-ногі ў мяне працуюць, галава, дзякуй Богу, таксама, ну і чаго я ў такім выпадку буду дома штаны праседжваць, - усміхаецца Аляксандра Іванаўна. - Ведаеце, як мы да нашых падапечным душой прыкіпае? Яны нам як родныя становяцца. Некаторыя нават кажуць, што мы для іх радней, чым іх дзеці і ўнукі, вось як бывае. Ды чаму тут дзівіцца, некаторыя сваячкі, нават жывучы побач, асабліва сваіх пенсіянераў ўвагай не песцяць, а ёсць і такія, якім абы паздзекавацца над старымі...

- Так, на жаль, і такое бывае. Я раней дапамагала сваёй суседцы, жанчына яна паважаная, пісьменная. Усё жыццё выхавацелькай у дзіцячым садку прапрацавала, а потым захварэла і злегла. Так яе сын да чаго дадумаўся. Ён забараніў ёй мець зносіны з суседзямі. Зачыніў яе на ключ. Сам жыве ў іншым месцы, прыходзіць, ёй толькі ежу з лекамі прыносіць і адразу ж сыходзіць. Нават страшна падумаць, як яна адна там цэлымі днямі сядзіць пад замком, нават ні скем пагаварыць не можа, - дадае яшчэ адзін геронтоволонтер Валянціна Казлова.

Афіцыйна геронтоволонтеры з'явіліся ў Варонежы роўна год таму. Неафіцыйна - яны былі заўсёды. Проста да гэтага ніхто асабліва не заўважаў пенсіянераў, якія клапоцяцца пра іншых старых - адзінокіх і кінутых. А тут раптам нечакана іх аб'ядналі ў грамадскі рух, выдалі пасведчанні і кніжкі, дзе трэба запісваць усе добрыя справы.

- Ідэю геронтоволонтерства мы запазычылі ў нашых Курскай калегаў. Яны ж нам і далі ўзоры асабістых кніжак геронтоволонтеров. У іх тыя запісваюць, калі, каму і якую дапамогу аказалі. Ніхто іх не прымушае гэта рабіць, усё заснавана на добраахвотных пачатках, без заробкаў і льгот. І нашым бабулям падабаецца гэтая задума. Калі год таму ў некаторых з іх было па адным падапечнаму, то цяпер па два-тры чалавекі ў сярэднім. Яны ўсе родам з Савецкага Саюза, у маладосці стала ўдзельнічалі ў сацыялістычных спаборніцтвах, і гэтая загартоўка да гэтага часу ў іх жыве. Нашы геронтоволонтеры самі сабе планы ставяць і вельмі радуюцца, калі атрымліваецца іх перавыканаць, - усміхаючыся, распавядае дырэктар упраўлення сацыяльнай абароны насельніцтва Савецкага раёна Варонежа Каханне Шабанава.

Зараз у Савецкім раёне лічацца 13 геронтоволонтеров і 34 благополучателя - менавіта так вырашылі называць пенсіянераў, якім аказваюць дапамогу. Абсалютны рэкардсмен па колькасці падапечных - Вольга Георгіеўна Корнеева. Яна разносіць газеты па дзевяці адрасах, а яшчэ гэтая жанчына адказная за віртуальны турызм.

- У нас на абслугоўванні ёсць невідушчыя людзі, так вось Вольга Георгіеўна да іх прыходзіць і распавядае пра тое, дзе пабывала і што бачыла. У дэталях усё падрабязна апісвае, каб яны маглі ўявіць, пафантазіраваць, - кажа Любоў Шабанава. - А яшчэ нашы геронтоволонтеры дапамагаюць сваім падапечным разбірацца ў камунальных і сацыяльных пытаннях. Хтосьці заблытаўся ў паказаньнях лічыльнікаў і пераразлік, іншым трэба дапаможнік аформіць. Нашы памочніцы для сваіх благополучателей - гэта рукі, ногі, галава і мозг. А ў аснове ўсяго гэтага - добрая руская душа, якая, на жаль, вельмі почерствела ў апошні час. Асабліва гэта ў горадзе прыкметна. У вёсцы яшчэ неяк людзі адзін за аднаго трымаюцца, дапамагаюць адзінокім і бездапаможным. А ў горадзе вельмі лёгка згубіцца...

Разам з Сафіяй Аляксееўнай Сілецкі мы адпраўляемся ў госці да двух яе падапечным. Бабулі жывуць у адным пад'ездзе - на другім і трэцім паверхах. Адной 87, другі - 91. Па шляху высвятляецца, што наша 74-гадовая гераіня ходзіць да іх у любое надвор'е і пры любым самаадчуванні. Нядаўна яна сама перанесла інсульт, пастаянна мучыцца ад высокага ціску (раніцай напярэдадні было 220 на 100 - заўв. Аўт.), Але сваіх бабулек не кідае.

- Я адна жыву. Дзяцей з мужам не нажылі, сам ён 12 гадоў таму памёр. Так што такія абавязкі мне не ў цяжар, ​​а нават у радасць. Да нядаўняга часу яшчэ да адной бабулі хадзіла, яна ляжачая была. Я ёй і ўколы рабіла, і памперсы мяняла, і карміла, а нядаўна яе не стала, а я так да яе прывыкла, як да роднай, - прызнаецца Соф'я Аляксееўна.

- Яна ў нас залаты чалавек, так і напішыце! Богам нам паслана, вось на які мы ёй здаліся старыя, а яна нас не кідае. То падмяце, то ложак прыбярэ, а бывае і гасцінцаў прынясе, - гладзячы па руцэ свайго валанцёра, распавядае 87-гадовая Таццяна Паўлаўна. - У мяне вось таксама дзяцей сваіх няма. Толькі пляменніца з родных, якая мяне паспела абдурыць, кватэру на сябе маю перапісала. Так што я цяпер у сваёй хаце як госця жыву, спадзяюся, ня згоніць мяне сваячка, паміраць-то на вуліцы не хочацца.