Жыхар нижнедевицкого вёскі робіць разьбяныя альтанкі, пра якія марыў у дзяцінстве

Жыхар нижнедевицкого вёскі робіць разьбяныя альтанкі, пра якія марыў у дзяцінстве

На кожнай з іх - унікальны ўзор.

Жыхар вёскі Глазова Нижнедевицкого раёна будуе драўляныя альтанкі, пра якія марыў яшчэ ў дзяцінстве. Толькі праз шмат гадоў Васіль Воранаў змог ўвасобіць мара ў рэальнасць.

- Калі я быў маленькім, у вёсцы быў дамок, абабіты дрэвам з разьбянымі ўзорамі, - успамінае Васіль. - Заўсёды, калі праходзіў або прабягаў міма, паварочваўся і падоўгу глядзеў на яго. Тады і ўзнікла жаданне зрабіць падобны, навучыцца працаваць з дрэвам.

Толькі праз дзясятак гадоў задумка ператварылася ў рэальнасць. Было гэта ўжо пасля арміі. Повзрослевшій Васіль змог пабудаваць самастойна хлеў і веранду.

- Лобзік быў тады ручной, пілкі часта ламаліся, працаваў сякерай і ножовкой, - кажа майстар. - Аднойчы па працы паехаў у камандзіроўку ў Курск. Спадабалася мне там драўляная часовых збудаваннях. Прыгожы верх, разьбяны карніз. Такі я не бачыў ніколі! Запала ў душу, задумаў такую ​​ж у сябе зрабіць.

Але спачатку Васіль пабудаваў драўляны гараж, адхвастаў вагонкай другі паверх. Верх вельмі хацеў змайстраваць як у той курскай хаты, толькі прызабыў форму, ўзоры.

- І адмыслова паехаў у Курск. Знайшоў тую пабудову, стаў у старонцы, намаляваў. Вярнуўся дадому і зрабіў такую ​​ж. Вельмі задаволены быў. Потым пачаў будаваць дом.

Ужо дзесяць гадоў майстар робіць разьбяныя альтанкі на заказ. На кожнай - асаблівы ўзор, малюнак разьбы ніколі не паўтараецца. Працуе майстар у нізенькім прыстасаваным пад сталярную майстэрню памяшканні.

- На альтанку сыходзіць два месяцы. Раблю яе ў разборным выглядзе, таму што памяшканне не дазваляе разгарнуцца на поўную моц. Хоць рабіць альтанку адразу цалкам трохі прасцей і хутчэй, ды і матэрыялу менш спажываецца. Калі шчыты збіраеш, невялікая выходзіць розніца, прыходзіцца падганяць. Самае галоўнае ў рабоце - гэта якасць матэрыялу. Драўніна павінна быць шчыльная, спелая, сухая, без сучкоў. Што горай стараюся выкарыстоўваць у нябачных воку месцах.

Ужо каля 18 гадоў Васіль Воранаў працуе ў мясцовым Доме культуры мастацкім кіраўніком, узначальвае юнацкую футбольную каманду. На захапленне застаецца не так шмат часу. У асноўным гэта зімовыя вечары і ночы. Не злічыць, колькі пабудавана рукамі Васіля Іванавіча альтанак, колькі зроблена розных сталоў, крэслаў, лавак. Вырабленую ім мэблю можна ўбачыць не толькі ў раёне і вобласці, але і ў Старым Осколе.

- Свае будучыя вырабы я спачатку ўяўляю сабе ў думках, потым малюю эскіз, пазначаю памеры, - кажа майстар. - Бывае, узор выразаныя, працуеш вельмі акуратна, а ён возьме і адламаецца. І зноў яго малюю і выразаю. Не люблю перарывацца на палове пачатай справы. У асноўным працую з хвояй. Будматэрыял купляю на базе ў Варонежы, куды езджу на «Газэлі».

Ідэі для сваіх вырабаў Васіль Воранаў нідзе не падглядвае - ні ў кнігах, ні ў інтэрнэце, яны нараджаюцца ў яго ў галаве. І ні адзін малюнак не паўтараецца двойчы.

На дасягнутым Васіль Іванавіч спыняцца не збіраецца, марыць пра тое, каб зрабіць бяспечную гульнявую пляцоўку для сельскіх дзетак.